Stoppen met shoppen: week 13

Maandag 25 juli 2016

Soms vraag ik me af waar ik in godsnaam aan begonnen ben. Het leek een leuk en makkelijk idee. Gewoon niks kopen. Zo simpel als dat. Maar als ik na bijna 3 maanden nog steeds niet 100% kan antwoorden op alle "maar wat als..."-vragen, lijkt de twijfel opnieuw toe te slaan.
De zoektocht naar een job maakt de situatie er niet beter op.

Waarom wou ik eigenlijk ook alweer stoppen met shoppen? O, ja, daarom:

Groentje

Hoe je het nu ook draait of keert, niets kopen verkleint je ecologische voetafdruk aanzienlijk. Tegenwoordig ben je 'in' als je bezitter bent van ecologische producten. Dat schijnt nu de trend te zijn: biologisch, gerecycled, voor het goede doel... Eco-websites doen gouden zaken. Men gaat ervan uit dat als het 'groen' is, het dan ook oké en verantwoord is. Het is wel milieuvriendelijker, maar dat betekent niet dat het niet belastend is. De producten worden nog steeds geproduceerd, verpakt en getransporteerd. Niets kopen is dan ook nog altijd beter voor het milieu. Want tenzij je iets koopt dat iemand thuis gemaakt heeft en 100% ambachtelijk met respect voor de natuur, is ook het kopen van ecoproducten een vergroting van je ecologische voetafdruk.

Kassa kassa

Je bespaart er geld mee. Je geeft geen geld meer uit aan nutteloze aankopen en verspilt geen tijd meer met rondhangen in winkelcentra. Dat je af en toe wat extra moeite moet doen om zaken te bemachtigen, weegt niet op tegen het geld dat je opzij kunt zetten.

Economie op hol?

Dat geld moet rollen om de economie staande te houden werd ons altijd met de paplepel ingegeven. Economie is een organisch begrip dat enige flexibiliteit aan de dag kan leggen. Wanneer we massaal consuminderen en niets meer zouden kopen, zou de huidige economie de crash niet overleven. Maar er zal een nieuwe economie ontstaan die zich zal aanpassen aan de nieuwe situatie.

Sociale creatieveling

Je bent genoodzaakt om creatieve oplossingen te zoeken voor opduikende 'problemen' en je keert terug naar de basis waarbij mensen nog aanklopten bij de buren om dingen te lenen. Een extra portie sociaal contact en creativiteit, daar wordt niemand slechter van, toch?

Helemaal zen

Het niet kopen van spullen vermindert stress. Geen keuzestress meer, maar ook geen behoefte om je te meten aan anderen door altijd mee te zijn met de laatste nieuwe hypes en trends. De constante koophonger ebt langzaam maar zeker weg. De angst om de beste koopjes of een soldenperiode te missen verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Spullenvrij wonen

Niets kopen zorgt er ook voor dat je huis niet dichtslibt onder alle spullen. Het geeft meer ruimte en overzicht.

Happy

Het is een enorme les in tevredenheid en dankbaarheid. Gelukkig zijn met eenvoud, het is een kunst.



Nu ik alles nog eens op een rijtje gezet heb, besef ik meer dan ooit dat opgeven niet de oplossing is. Glimlachend schiet dan ook het levensmotto van mijn beste vriendin door m'n hoofd: "Waarom de makkelijkste weg kiezen als het ook moeilijk kan?"

Dinsdag 26 juli 2016

Ik ben een kei in liegen voor het goede doel. (Dat wordt toch beweerd...) Mijn beste vriendin is jarig en we geven een verrassingsdrink. Ik ben dan ook de aangewezen persoon om haar weg te lokken zodat haar broer en zus alles kunnen voorbereiden. Ik vind het eigenlijk best wel spannend. Hoe ik erin slaag om haar op een abnormaal uur mee te krijgen naar de cinema (17u is echt niet van onze gewoonte...), ik snap het nog steeds niet. Maar stiekem ben ik toch wel wat trots dat het me gelukt is. We hebben beiden een gratis ticket, dus dat is mooi meegenomen.
Ondanks de -niet zo lovende - kritieken laten we ons toch inpalmen door de GVR. Je weet wel, de door Roald Dahl onsterfelijk gemaakte Grote Vriendelijke Reus.
Mijn 12-jarige ik wil spontaan een fropskottel drinken met de queen in Buckingham Palace en giechelt wanneer een flitspopper de lucht in schiet. Om van het (niet) proeven van snoskommers nog maar te zwijgen.

Spielberg en Dahl: een goeie combinatie. Emotie en de kracht van de verbeelding blijken toch nog te werken. Dat de film niet de meest gestroomlijnde plot bevat en het vooral van visuele effecten moet hebben, doet weinig afbreuk aan het geheel. Ook al zijn we op dat vlak al te verwend (denk maar aan Harry Potter of Lord of the Rings) en is het geen E.T., toch slaagt Spielberg erin om een geloofwaardige reus neer te zetten. Of dat kan ook aan de acteerprestaties van Mark Rylance liggen natuurlijk. We worden vooral betoverd door de ontluikende vriendschap tussen een weesmeisje en een reus (die een merkwaardige vocabulaire bezit). Twee buitenbeentjes, die zich - tussen alle dromen door - elk op hun eigen manier proberen staande te houden in de maatschappij.

Surprise! Als we na ons cinema-avontuur terug in Zonnebeke arriveren, staan heel wat vrienden klaar om Imke een gelukkige verjaardag te wensen. (en samen een goed glas te drinken op het feit dat de wereld haar al een kwarteeuw overleefd heeft). Schol!

Woensdag 27 juli 2016

Hoe ik er gisterenavond in geslaagd ben om mezelf als ideale 4de man naar voor te schuiven voor een dagje Efteling die een vriend vandaag gepland had met zijn moeder en zus, ik sta er nog versteld van. Blijkbaar beschik ik over retorische gaven. Een goeie uitleg is het begin van alles, zeg ik altijd.
Ik fungeer ook een klein beetje als gids, want ze zijn er allemaal nog nooit geweest.
Mijn laatste bezoek was ook al twee jaar geleden, maar er is nog niet zoveel veranderd.
Oké, er zijn natuurlijk wel een paar nieuwigheden, zoals de topattractie Baron 1898 (die omwille van technische storing de hele dag in panne stond :-( - wat dus een extra reden is om volgende zomer zeker nog eens te gaan - ) en de toevoeging van Gepetto's huis aan het Sprookjesbos.
 We duiken in de Vogelrock, maken een droomvlucht, zitten in de kookpot van 'monsieur canibale', zien een fata morgana, varen mee op de 'Vliegende Hollander', ontmoeten Joris en de draak en laten ons tenslotte betoveren in het Sprookjesbos.
Omwille van het slechte weer moeten we Aquanura helaas aan ons laten voorbijgaan, maar we keren met een Efteltastisch gevoel terug naar België.

En een ticket voor een pretpark geldt niet echt als 'iets' kopen, toch?

Donderdag 28 juli 2016

Het is de week van de verjaardagen precies. Na mijn beste vriendin is het vandaag de beurt aan haar zus. Het is 10 u als de bel gaat en Erno en Imke aan de deur staan. Blijkt dat ze nog geen cadeau hebben en ze deze avond ook een drink willen organiseren. Mijn zonderlinge ziel "Bezige Betty" is nog niet volledig wakker, dus een creatieve oplossing uit mijn mouw schudden zit er niet onmiddellijk in.
Imke moet niet veel later babysitten (en neemt haar zus mee), zodat Erno en ik op onszelf aangewezen zijn.
Een brainstormsessie op een terrasje (daar krijg ik meestal de beste ideeën) inspireert ons voor een gezamenlijk cadeau (waar ik een bijdrage voor lever en dus niks hoef te kopen, hoera!) en een avondmaaltijd.
Het wordt een race tegen de klok om alles op tijd af te krijgen, maar ik presteer nogal goed onder druk :-)

Vrijdag 28 juli 2016

Het lijkt een gewoonte te worden mijn vrije dagen volledig vol te plannen. Ik kan niet achterblijven met de hype en zet dan ook met enkele vrienden koers richting Brussel voor een bezoekje aan de 'Harry Potter Exhibition'. Gewapende soldaten in het straatbeeld zouden de angst voor een aanslag moeten wegnemen. Ik moet eerlijk bekennen dat mij het eerder een vals gevoel van veiligheid bezorgt...
Gelukkig kunnen we dat even achter ons laten als we de expo betreden. Een uur en half worden we ondergedompeld in de magische wereld van heksen, tovenaars, fabeldieren, dooddoeners en Voldemort. Een audiogids loodst ons doorheen heel wat rekwisieten en doet ons herinneringen ophalen aan de magie van de boeken en de films. Ik waan me echt een leerling van Griffoendor en vraag me nog steeds af hoe mijn toelatingsbrief tot Zweinstein bij de post verloren geraakt is...

Als we op het einde de shop betreden en ik de kans krijg om de toverstokken van de SVP-leden (Strijders van Perkamentus) te kopen, heb ik heel wat moeite om aan de verleiding te weerstaan. En dat knaagt, geloof me vrij.

Zaterdag 30 juli 2016

Mijn telronde is bijna voorbij. Ik benut deze dag om alles volledig af te ronden. Ik hoop dat het eindresultaat mij zal doen beseffen hoeveel ik eigenlijk 'bezit' en hoeveel ik eigenlijk maar 'nodig heb'. Heel veel mensen kennen het verschil niet. Als ik de cijfers nu niet ken, zal ik ze nooit kennen.

Om nog een (goeie) stap in de (bespaar)richting te zetten heb ik mijn kabel en digibox opgezegd. Ik heb toch al niet zoveel tijd meer om tv te kijken en alles is grotendeels op internet te volgen. Ik mag gratis gebruik maken van het netflixabonnement en de yelotv-app van vrienden.
Ik zal wel een manier vinden om dit op een andere manier te compenseren. Zo spaar ik geld en tijd uit en daalt mijn elektriciteitsverbruik. Als dat geen toppertje is.

Zondag 31 juli 2016

Drie maanden ben ik nu bezig, en dus even tijd om te reflecteren. Concreet heb ik mij grotendeels aan het plan gehouden (ik heb mij misschien eventjes op reis laten gaan) en heb mijn hele huis van onder tot boven geteld (jawel).

Ik heb dus wel degelijk ALLES geteld. Ik ben er een grote maand zoet mee geweest, ongelooflijk hé! En dan nu het shockeffect (tromgeroffel...):

Ik bezit welgeteld 14195 spullen.

OMG! Wat ben ik eerlijk gezegd blij dat er een jaar lang niks bijkomt. Het is echt om van te duizelen. Vooral als je weet dat Judith de Leeuw (zie filmpje blogpost week 7) met haar gezin (man en kind) 15734 spullen bezit... 

Oké, eerste eliminatieronde gaat van start met volgende checklist:

* Wat is kapot?

* Wat heb ik op 'overschot'?

* Waarmee kan ik een ander plezier doen?

* Wat kan ik verkopen?

* Wat kan ik weggeven?

* Wat moet er weggegooid worden en kan ik er nog een onderdeel van gebruiken?

Na heel wat zwoegwerk kan ik dus 4699 spullen spullen de deur uit bonjouren. Ik vind dit al een hele prestatie, alhoewel ik nog steeds met 9496 spullen door het leven ga (en die dus allemaal een plaats moet geven).
Ik ga toch nog eens uitzoeken of ik dat aantal niet nog wat naar beneden kan krijgen...