De verleidingen van week #12
Maandag 18 juli 2016
Zucht. Daar is die vervloekte wekker weer. Het blijft toch vroeg. Zeker als je de laatste drie dagen pas na middernacht je bed inrolt. Ik word om 10u in Roeselare verwacht voor een zoveelste inschrijving in een interimkantoor. Geeuw, geeuw! Ik kan echt al hun vragen al voorspellen, het wordt echt saai. Het ergst van al is dat deze rit een maat voor niks blijkt te zijn.
Als ik - ruim op tijd- op de afspraak verschijn is er niemand die op de hoogte is... Het blijkt dan ook nog eens een arbeiderskantoor te zijn terwijl ik heel duidelijk aan de telefoon heb laten weten dat ik op zoek ben naar een bediendenfunctie. Ik snap de logica niet goed, maar dat zal dan wel weer aan mij liggen vermoed ik.
Ietwat verward en gefrustreerd sta ik 5 minuten later alweer op straat. Een meerwaarde in mijn zoektocht naar de perfecte job? Ik dacht het niet!
Dinsdag 19 juli 2016
Nu komt de grootste ruimte in mijn declutterproject aan de beurt: de hobbykamer. De hobbykamer is eigenlijk een multifunctionele ruimte. Zo fungeert hij naast hobbykamer ook als logeer-, was-, strijk- en voorraadkamer. Alles wat binnen de andere ruimtes nooit een plaatsje vond, stapelde ik met gemak in deze ruimte. Met als gevolg dat het een onoverkomelijke klus lijkt deze nu te gaan ontrommelen en de spullen te tellen...
Direct de korte pijn. Ik ledig de volledige ruimte en stapel alles in mijn living. Ik moet eerlijk bekennen dat zo'n lege ruimte best wel een bevrijdend gevoel geeft. Ik stuur een foto van mijn nu net ontplofte living naar mijn moeder en het eerste wat ze vraagt is: "Ga je verhuizen?" Zegt genoeg, toch? Dit wordt een werk van lange adem vrees ik...
Woensdag 20 juli 2016
Bij een temperatuur van minstens 30 C° verdiep ik mezelf verder in de telkunst. Elk voorwerp dat door mijn handen gaat verdient ook onmiddellijk een actie. Ofwel houden en een plaats bepalen ofwel wegdoen. Bij wegdoen heb ik nog enkele keuzes. Als het kapot is, onherroepelijk in de vuilniszak. Bij een voorwerp in goede staat kan ik nog kiezen of ik het cadeau doe aan iemand, stockeer om te verkopen op een rommelmarkt of desnoods naar de kringloopwinkel breng. Maar gewoon tellen en verplaatsen heeft geen enkele zin. Ik maak dan ook van mijn hart een steen: bij twijfel gaat het voorwerp onherroepelijk weg.
Donderdag 21 juli 2016
Een nationale feestdag vraagt om nationaal eten, toch? Ik ben uitgenodigd bij mijn ouders voor een portie overheerlijke mosselen met zelfgemaakte frietjes. En dat de zon mijn huid van een bruiner tintje voorziet is alleen maar hemels. De dame blanche als dessert maakt het plaatje compleet.
Morgen vertrek ik op weekend met mijn beste vriendin, dus valiezen maken is de boodschap.
Vrijdag 22 juli 2016
Om 9.30u bel ik aan bij Imke. We vertrekken zo dadelijk op weekend en ik moet eerlijk bekennen dat ik het wel wat spannend vind. Vooral omdat ik niks gepland heb. Klinkt raar hé, uit mijn mond. Ik die niks plan, dat is zo onrealistisch. Maar toch is het zo. Imke leeft van dag tot dag en een planning zou alleen maar haar niet-geplande dag in de war sturen... Waarom moet er controle en orde zijn op reis? Een planning dient toch alleen maar om niet na te leven, toch? Omdat haar denkwereld op die manier in elkaar zit en ik toch meestal op dat vlak het onderspit moet delven, heb ik mij dus gewaagd aan een weekendje niet-plannen.
Ze is super enthousiast als ze mij binnenlaat en ik moet toch even slikken als ik haar valies zie. Het lijkt alsof ze voor drie weken weggaat in plaats van drie dagen. Ze staat dan ook versteld van het feit dat ik alles in één draagtas krijg. Dat is het voordeel van het leven met minder spullen. Je hebt ook minder nodig. Je genoegpunt is sneller bereikt. En dat is ook minder gewicht dat je moet meesleuren, hé.
We starten ons weekendje in Kortrijk (dat is een onderdeel van mijn verdoken planning - ik kan het echt niet laten). Vooraleer we er een shopvoormiddag in de K van maken, besluiten we een terrasje te doen. Het zomert in Kortrijk en we hebben tijd, dus waarom niet?
Onze eerste stopplaats wordt dus Kaffee Renée. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het café niet ken. Imke blijkbaar wel. Maar zo leer ik ook nieuwe verborgen pareltjes kennen. We plaçeren ons uiteraard buiten, het ideale moment om mensen gade te slaan (vind ik altijd leuk). Ik fantaseer er dan altijd verhalen bij.
Imke doet zich tegoed aan een homemade Ice-tea terwijl ik een Butterfly drink probeer. Hoe raarder de namen, hoe meer ik geprikkeld ben om iets nieuws te proeven.
De mensen zijn zo open in Kortrijk, ik word er zelfs een beetje ongemakkelijk van omdat ik dit niet gewoon ben. Er komt een man naast ons zitten en begint spontaan tegen ons te praten. In deze tijd waar social media talk de norm is en face to face praten een uitzondering blijkt te zijn, voelt het op één of andere manier prettig aan dat iemand met je wil praten. Zomaar, uit het niets, zonder dat je daarvoor een perfectie selfie met de meest memorabele hashtag hebt moeten posten.
Hij rookt pijp, iets wat ook al bijna uitgestorven is. Hij beweert dat het veel intenser en lekkerder ruikt dan sigaretten. Met het doel ons daarvan te overtuigen haalt hij prompt zijn tabak tevoorschijn en laat ons het aroma onze neusgaten binnendringen. Ik moet eerlijk bekennen dat de geur mij aangenaam verrast. Het zou naar het schijnt ook gezonder zijn, maar dit laat ik in het midden.
Terwijl hij aan z'n pijp lurkt, staren Imke en ik wat dromerig in de verte. Gewoon proberen aan niks te denken. Vakantie.
Lang kunnen we deze dolce far niente-gedachte niet vasthouden of we worden aangeklampt door een vreemde vrouw. Het is een grappig tafereel. Ze lijkt een overjaarse hippie en spontaan popt het beeld van ma Flodder in mijn hoofd. Ik kan een glimlach met moeite onderdrukken.
Ze is redelijk excentriek en het lijkt voor haar dan ook de normaalste zaak van de wereld om ons haar levensverhaal uit de doeken te doen.
Haar laatste schoenenaankoop was een twijfelgeval en wij waren de uitgelezen personen om onze goeie raad te etaleren. Als we bevestigend antwoorden - in de hoop dat ze daarmee sneller zou vertrekken - blijkt dit voor haar het signaal te zijn om nog meer te vertellen.
Alle mensen op het terras kijken ons aan. Ik glimlach verontschuldigend. Weglopen heeft geen enkele zin. En dat haar ketting uit de Bart Smit afkomstig is en er een hele symboliek achter zit, is nu niet bepaald de meest relevante informatie waar ik op dit moment behoefte aan heb.
Als we met ons empathisch vermogen er eindelijk in slagen om haar subtiel te laten verdergaan, zegt de man naast ons lachend: "Die was advocaat zeker in een vorig leven?"
Dat blijkt voor ons ook het moment te zijn om een stapje verder te zetten.
Een shopvoormiddagje in de K staat al een tijdje op mijn verlanglijstje. Samen winkelen is altijd plezant, niet? We doen dan ook alles op't gemak. Van de Hema tot het boekenvoordeel en de Mediamarkt, niets laten we aan het toeval over.
Onze knorrende magen vullen we uiteindelijk in MezzoMezzo. Als het op eten aankomt ben ik redelijk voorspelbaar. Imke kent mij daarin al heel goed. Heel af en toe kan ik eens verrassend uit de hoek komen, maar als er pasta op de menukaart prijkt, is mijn keuze vaak snel gemaakt.
"Jij gaat voor de spaghetti, zeker?" lacht Imke. Ik twijfel, maar ga uiteindelijk toch overstag. Imke kiest voor de garnaalkroketten. Het blijkt met brood te zijn in plaats van met frietjes. Dit is onverwacht en is voor Imke dan ook een kleine domper, omdat je extra moet betalen voor frietjes. Tja, je kunt niet alles hebben.
Ik ben chauffeur van dienst en met Imke's wagen (die heeft tenminste airco) rijden we richting Ardennen. We gaan op verrassingsweekend voor haar verjaardag. Dat heb ik wel geregeld (toch nog gepland :p ). We logeren in Lesterny, bij de familie Planckaert. Je weet wel, Eddy en co.
De 250 km durende rit vliegt in een oogwenk voorbij. Ik rij niet één keer verkeerd (pluim voor mezelf) en de GPS doet z'n werk uitstekend. Dat de rit niet eindeloos blijkt te duren is ook deels de verdienste van Ghostrockers. Wij zijn allebei fan en als je ongegeneerd het kind kunt uithangen terwijl je meebrult op 'Gillende gitaren' en 'Help mij', dan kan het ook niet anders dat de tijd snel voorbijzoeft, niet?
Het verwachte fileleed blijkt verwaarloosbaar te zijn en ook de kronkelweggetjes die ik dacht te moeten trotseren, blijven verrassend uit. Iets na 16u arriveren we dus "Ten Huize Planckaert". Dat ik onmiddellijk plaats vind om te parkeren maakt het er alleen maar beter op. Magali (de vriendin van Francesco) is gastvrouw van dienst. We mogen direct onze kamers betreden. We logeren in de gele kamer. Elke kamer heeft hier blijkbaar een kleur. Het is allemaal heel primitief en klassiek ingericht, maar het straalt een ouderwetse gezelligheid uit.
Ze zijn ook heel karig met informatie. "Het avondeten is om 19.30u." Met deze zin laat ze ons ietwat verbouwereerd achter.
We installeren ons kort en daarna gaan we op ontdekkingstocht. Als we geen rondleiding krijgen, gaan we zelf maar eens rondkijken. Er zitten mensen in de tuin. We vragen of we ook gebruik mogen maken van de tuin en na een bevestigend antwoord nestelen we ons gezellig op een bankje om een spelletje te spelen. Yahtzee is al eventjes geleden en het is dan ook een aangename verrassing wanneer Imke dat spel bovenhaalt.
We krijgen spontaan chips en hapjes aangeboden en als we iets willen drinken wordt dat op de rekening geplaatst. Ondertussen sijpelen de andere Planckaerts één voor één binnen. De mannen komen ons zelfs elk afzonderlijk begroeten. Die zijn zo vriendelijk en joviaal. Je voelt je er onmiddellijk thuis. Het is er zo rustig. Echt zalig! Er zijn ook niet echt huisregels. Alles verloopt op het ritme van de natuur en van de gemoedstoestand van de Planckaerts. Zo start het avondeten om 19.45u en mogen we beslissen of we al dan niet buiten eten. Het blijkt nog steeds mooi weer te zijn, dus de keuze is snel gemaakt.
Toevallig is Eddy's zus met haar zoon en zijn gezin op bezoek, dus lijkt het echt een familiereünie.
Eerst krijgen we zelfgemaakte tortilla met ruccola, mozzarella en avocadodip voorgeschoteld. (vakkundig bereid door Junior). Als hoofdgerecht mogen we onze tanden zetten in een beenham, aangevuld met groentjes en ratatouille met kroketten. Hier ga je echt niet met honger van tafel, dat kan ik je garanderen.
Als dessert staat er een brownie klaar. Omdat ik dit weekend voor Imke's verjaardag geboekt heb, hebben ze op haar brownie een vuurpijl gezet en wordt ze door Francesco en Christopher getrakteerd op een happy birthdayserenade op gitaar. Dit is zo cool! En de kussen krijgt ze er ook nog gratis bij. Dat moment staat voor eeuwig in ons geheugen gegrift. Dat noem ik nu puur genieten.
Om 22u dient zich een onweer aan en kunnen we niet anders dan naar binnen vluchten.
Daar drinken we nog een theetje en keuvelen we nog wat na.
En nu liggen we hier, op een bed in een chambre d'hôte, midden in de Ardennen, bij een supergezellige familie, na te genieten van een ongelooflijke dag. Dit is vakantie!
Zaterdag 23 juli 2016
De regen klettert tegen de ruiten als ik om 8u besluit om op te staan. Ik kan echt niet meer slapen. Het is veel te warm en het licht komt ook al door de gordijnen piepen. Als Imke nog half groggy vraagt hoe laat het is, valt ze zuchtend terug neer bij het antwoord.
Er zijn ondertussen al enkele mensen wakker, dus kan ik sowieso niet meer slapen.
En natuurlijk zit de angst erin dat ik als laatste aan het ontbijt zou verschijnen, je kent mij hé? :p
Maar we zijn ruimschoots op tijd.
Het ontbijt is op en top verzorgd. Helaas geen cornflakes, wel overheerlijke koeken van bij de bakker. Ik prop mezelf goed vol, zodat ik in de eerste uren zeker geen honger meer zal hebben.
We brainstormen over onze daguitstap en met de regen in ons achterhoofd besluiten we na lang beraad om Redu te bezichtigen. Redu wordt "het boekendorp'' genoemd. Het is een heel klein dorpje met zeker 10 tot 15 boekenwinkels op en tegen elkaar. Ik vraag me echt af hoe die mensen daar overleven. Maar het is en blijft zalig! Het is op een kleine 20 km van Lesterny. Als we er rond 10.30u arriveren, blijken de meeste winkels gesloten. In de biowinkel vertelt de kassierster doodleuk dat de handelaars vaak pas in de namiddag opengaan. Is dat typisch Ardens? Dat is een kleine ontgoocheling. Maar als we rond 11u de biowinkel buitenstappen zien we dat de winkels zich met mondjesmaat beginnen te openen. Het leven in Redu komt op gang. En zo starten we onze ronde, zonder duidelijk plan (uiteraard) en zonder doel. Zoveel boeken! Helaas zijn de meeste boeken in het Frans. We vinden maar één of twee boekhandels die Nederlandstalige boeken verkopen.
Bij elk boek dat ik vastneem gaat er een alarmbel af in mijn hoofd. Het is alsof iemand me toefluistert dat ik best wel zonder boeken kan en ik deze niet nodig heb om gelukkig te zijn. De verleiding is groot, dat kan ik je wel vertellen.
's Middags nuttigen we een maaltijd in pizzeria "Il Forno". Daarna komen we toevallig op het oude schoolplein terecht bij een man die zijn passie vurig met ons wil delen. Hij is papierschepper (of hoe dat ook heten mag) en wil de ambacht aan ons doorgeven. Hij laat ons kennismaken met alle materialen waar hij papier van maakt. Je kan het zo gek niet bedenken of hij gebruikt het. Zo maakt hij papier van onder andere brandnetel, prei, jeans, selder en cacao. Het is echt geniaal. Hij kan zo boeiend vertellen dat het spontaan begint te kriebelen om zelf papier te maken.
We krijgen zelfs staaltjes papier mee naar huis en in de nabijgelegen shop kunnen we meer van zijn creaties bewonderen en kopen.
Na deze ambacht (ik zou echt nog uren naar deze man kunnen blijven luisteren - mijn Frans gaat er echt op vooruit) bezoeken we nog een echte boekbinder.
Roland Vanderheyden herstelt en maakt boeken. Ook daar krijgen we een uitgebreide uitleg en lijkt het mij een super interessant beroep ( maar dat zijn voor mij alle beroepen die met boeken of papier te maken hebben). Voor we het goed en wel beseffen is het dus al na 16u.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik me heb laten gaan. Ja, ik heb iets gekocht. Ik weet het, volledig tegen de regels van mijn project. Guilty, I know. Maar die man toont creaties van boeken die hij ontwerpt met lege pagina's en vooral het feit dat het handgemaakt is en er geen twee dezelfde zijn (dat ik dus een uniek exemplaar in handen heb), hebben mij de das omgedaan.
Ik ben er niet trots op, geef ik eerlijk toe, want echt nodig heb ik het niet. Maar op reis mag je al eens een uitzondering maken, niet?
Het miezert een beetje en dan beslissen we ook om terug te keren naar ons logement. Op de terugweg komen we een supermarkt tegen (wat uiterst zeldzaam is) en slaan we een voorraad in (je weet nooit hé).
Elke zaterdag in juli en augustus blijkt het barbecuetime te zijn bij de Planckaerts. Hebben wij even geluk zeg. Het doet toch wat met een mens als je Eddy, Christopher en Junior aan de barbecue bezig ziet, geloof me.
En zoals verwacht is het eten ook weer top. En veel, veel te veel! Er is ook vanalles. Van burgers tot zalm, forel, scampi's, worst tot varkensgebraad en brochettes. Er zijn ook groentjes in overvloed.
De mensen die in de chalets logeren kunnen 's avonds ook komen dineren in de chambre d'hôte. We blijken met 36 man te zijn. Het is dus full house.
Het dessert is flan met aardbeien. Hemels lekker!
Zondag 24 juli 2016
Er komt teveel licht binnen wanneer Imke opstaat om naar het toilet te gaan. Ik ben dan ook klaarwakker. Het blijkt 7.40 uur te zijn. Voor een zondag is dit onmenselijk vroeg, maar ik heb best wel goed geslapen, dus dat compenseert.
We gebruiken de tijd die ons nog rest om wat te babbelen (al had Imke de resterende 50 minuten waarschijnlijk liever al slapend doorgebracht). Het ontbijt is deze morgen pas vanaf 9.30u. Ik vind dit persoonlijk wat laat, maar ik vermoed dat het zondaggevoel daar iets mee te maken heeft.
Het voordeel is wel dat we tijd hebben om op het gemak wakker te worden op het ritme van de natuur. Geen verkeer, auto's of ander straatlawaai. Enkel fluitende vogeltjes, een haan en de klokken van Lesterny... Wat moet een mens nog meer?
Ik moet eerlijk toegeven dat ik TV of internet nog niet echt gemist heb. We hebben daar gewoon geen tijd voor.
En het feit dat we de avond telkens kunnen doorbrengen in het gezelschap van nieuwe mensen, vind ik echt super. Ik leer graag nieuwe mensen kennen.
We besluiten om 9u om toch al naar beneden te gaan en er zitten al mensen te ontbijten. We zijn dus niet de enige 'vroege vogels' op zondagmorgen.
Vandaag neemt Stefanie de ochtendshift voor haar rekening. Ze bakken zelfs ter plaatse een eitje als je dat wil.
Na het ontbijt besluiten we uit te checken. Terwijl Imke nog wat foto's van de omgeving trekt, maak ik nog een praatje met Stefanie. Als ik zeg dat we de grotten van Lorette gaan bezoeken, begint ze enthousiast te vertellen (blijkbaar ligt hun woning daar vlak tegen)
We starten dus onze dag met een bezoek aan de grotten van Lorette. De gidsbeurten blijken dus op vaste uren te zijn en zoals gedacht zijn we natuurlijk te laat (dit kom je tegen als je niet plant). Voor de volgende moeten we binnen een kwartier inchecken en dus besluiten we nog een klein wandelingetje te maken naar de nabijgelegen kapel. Deze zou gebouwd geweest zijn door Josephine, barones van het kasteel van Rochefort. Volgens de legende zou haar baby door een aap gestolen geweest zijn. Als ze haar baby veilig terug kreeg, zou ze uit dankbaarheid een kapel bouwen. En zo geschiedde...
Het levert ons alvast mooie fotomomenten op. De tijd vliegt waardoor we bijna te laat zijn voor ons grottenbezoek.
Door de hevige regenval van de laatste dagen kunnen we dus niet helemaal tot beneden. Op het eerste zicht lijkt dit super jammer, maar we krijgen een aangepaste route. De grotten zijn zo mooi! Er is overal een constante temperatuur van 10 C°. Ik ben toch blij dat ik m'n jas aanheb. Grotten zijn echt een wonder van de natuur. In het diepste punt laat de gids (die overigens erg goed z'n best doet om Nederlands te spreken) een luchtballon op om de hoogte van de zaal aan te tonen. Dat resulteert in een magnifiek klank- en lichtspel. Ik word er zowaar stil van.
In de sabbatzaal maken we kennis met heks Hermelien. Die zou hier heel lang geleden sabbatten georganiseerd hebben met de duivel. Nu loenst ze enkel nog vanuit een nis, gevormd in de rotsen van de grotten van Lorette.
We moeten wel goed opletten, want door de regen is alles nat en modderig. Uitglijden is nog nooit zo gemakkelijk.
Ondanks alle pracht ben ik toch blij als ik weer wat zonlicht kan aanschouwen.
Het blijkt een prachtige dag te worden en een ijsje mag daarop natuurlijk niet ontbreken.
Samen met een ontbijtkoek en wat cola fungeert dit als ons middagmaal. Qua gezondheid kunnen we echt wel beter, maar hé, we zijn op vakantie, toch?
In de verte zien we de ruïnes van het kasteel van Rochefort en zien we onszelf al als echte fotomodellen paraderen tussen de stenen.
De keuze voor onze volgende uitstap is dan ook heel snel gemaakt.
De ruïnes blijken op een berg te liggen en gelukkig nemen we de wijze beslissing deze te voet te beklimmen.
Bij aankomst blijken de poorten die toegang tot de site verschaffen gesloten te zijn. Blijkbaar is het een geleide toer. Omdat we er dus niet afzonderlijk naartoe kunnen (en we net 5 minuten voor aanvang arriveren), besluiten we erop in te gaan. Ik zeg in mijn mooiste Frans dat ik wel niet gereserveerd heb voor de toer en krijg de repliek van een flauwe plezante (ook in het Frans natuurlijk): 'Dat is niet erg, want je bent niet op restaurant hé'. Als dat de Ardense (of Ardeense?) humor is, zijn we er wel mee...
Heks Hermien is onze gids van dienst (ze hebben hier precies iets met heksen, geloof ik) en vertelt ons de geschiedenis van het kasteel.
In de 12e eeuw was het château comptal de Rochefort een keizerlijk leengoed en behoorde oorspronkelijk toe aan de Heren van Montaigu. De resterende overblijfselen leveren wel nog prachtige vergezichten op.
Het is natuurlijk snikkend heet als wij in volle zon staan te genieten van het uitzicht. Water is iets wat niet bij ons opgekomen is. We slagen er wel in om enkele mooie plaatjes te schieten.
Na de rondleiding vind ik het welletjes en zou graag naar huis vertrekken. Het is nog maar 15.30u en zo zouden we de grote file voor zijn. We moeten tenslotte nog minstens 2 uur en half in de wagen zitten.
Maar dat is natuurlijk buiten Imke gerekend. Hyperactief als een duracellkonijn in overdrive jubelt ze: 'En wat is de volgende activiteit?' En man die ook op de rondleiding was hoort haar vraag en raadt ons spontaan aan om naar Malagne te gaan. Malagne is een archeologische Gallo-Romeinse site in Rochefort. Hij beweert dat het een feestweekend is waardoor er allerhande activiteiten gepland staan.
Imke is zo enthousiast dat temperen geen zin heeft en ik er dus maar in meega.
Niet veel later zetten we dus koers richting Malagne.
De site omkadert de overblijfselen van één van de grootste Romeinse villa's uit Noord-Gallië.
En inderdaad, het is een speciale editie. Er zijn acteur die het volledige terrein bezetten en die ons op een interactieve manier laten kennis maken met de tijd van toen.
Zo zien we man-tegen-man-gevechten, mogen we juwelen ontwerpen, Romeins brood bakken, kunnen we zien hoe ijzer gesmeed wordt, kunnen we onszelf een Romeins kapsel laten aanmeten en zelfs boogschieten (wat na één schamele poging dus duidelijk niks voor mij blijkt te zijn)
Het is dan ook al bijna 18u als we richting Ieper vertrekken. De file valt al bij al goed mee (met Clouseau op de achtergrond valt alles goed mee) en om 21u zitten we al in het frietkot tegen iedereen die het horen wil ons verhaal te vertellen. Het was me het weekendje wel. Ik ben dan ook doodop als ik om 23u mijn bed induik.
Dat ik morgen om 10u fris en monter in Wervik moet zijn voor een sollicitatie, glipt even bewust uit mijn gedachten...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten