Maakt geld uitgeven nu echt gelukkig? Dat is een goede vraag. Ik denk dat het antwoord in eerste instantie 'ja' is. Geld uitgeven maakt gelukkig. Het moment dat je een tijdschrift koopt, of dat pakketje openmaakt dat je net bij Cool Blue besteld hebt, is er sprake van een geluksgevoel. Instant-happiness. Dat gevoel blijft eventjes hangen tot je thuis bent, het uitpakt en het met de glimlach ergens opbergt. Daarna is het voorbij. Dan is alles terug gewoon zoals het was. Tot die volgende aankoop...
de zielenroerselen van week #11
Maandag 11 juli 2016
Ik sta op en mijn hoofd zit blok toe. Een zomerverkoudheid is nu wel het laatste wat ik wil. Maar het is misschien het ideale moment om wat te rusten en na te denken over mogelijke concrete stappen in mijn zoektocht naar een ecologischer bestaan.Dinsdag 12 juli 2016
Mijn verkoudheid begint al minder Kafkaiaanse proporties aan te nemen. Ik voel me nog wel mottig en vorm nog steeds een heilige drie-eenheid met mijn pc en mijn fleece. Meer dan enkele afleveringen van Once Upon A Time heb ik niet nodig om de dag door te komen. Ofja, misschien af en toe een lepeltje overheerlijke honing (eigenhandig gefabriceerd door de vader van mijn beste vriendin - kan de voedselketen nog korter zijn?) en een glas warme melk.
Woensdag 13 juli 2016
Ik mag voor de derde keer op sollicitatiegesprek deze maand. Dit keer is Rijschool Lust in Roeselare aan de beurt. Wat ben ik blij dat ik een GPS heb, als ik na toch wel eventjes sukkelen de weg gevonden heb. Het is er een drukte van jewelste. Ik vermoed dat heel wat studenten de vakantie gebruiken om rijlessen te volgen.
Er is nergens plaats, dus wordt het gesprek in de keuken gehouden. Het is eens iets anders dan een afgelikte vergaderzaal.
De jobinhoud spreekt mij op het eerste zicht wel aan. Ik vermoed dat ik door mijn eigen ervaringen (no comment!) me sneller in de leefwereld van deze mensen kan inleven. Het enige nadeel zijn de werkuren. Ik zou elke dag om 7.30u moeten beginnen. Oké, ik kan best vroeg opstaan 's morgens (als ik heel hard mijn best doe), maar ik moet wel elke dag van Ieper naar Roeselare tjolen. En om dan pas 's avonds om 18.30u gedaan te hebben. Dan kan ik ook geen enkele van mijn opleidingen meer volgen. Daar moet ik dus nog eens goed over nadenken...
Donderdag 14 juli 2016
Veel rust is mij niet gegund. Ik word nog steeds om de oren geslagen met telefoons van interimkantoren, enkel en alleen maar om me te laten inschrijven. Dus rij ik deze voormiddag naar Gullegem. De autostrade richting Kortrijk ligt open en ik zit dus meer dan een half uur vast in het verkeer. Niet echt bevorderlijk voor mijn stressniveau. Als ik aankom blijk ik 4 gemiste oproepen te hebben van andere interimkantoren die me allemaal in hun netten willen vangen. Een mens zou van minder gefrustreerd raken, geloof me.
Om 13.30u mag ik voor de allereerste keer naar een interimkantoor in Ieper (waar ik trouwens al in hun systeem zat) om dan om 15u terug naar Roeselare te gaan. Ik snap vaak de logica niet, maar alles zal wel een reden hebben zeker?
Vrijdag 15 juli 2016
Belofte maakt schuld. Ik beloof mijn metekindje al een hele tijd dat we samen naar Plopsaland zouden gaan. En voila, hier zijn we dus. Gelukkig heb ik ook mijn broer en schoonzus kunnen inschakelen (samen met nichtje) om de dag nog gezelliger te maken.
Wat ben ik echt blij met mijn abonnement. Ik haal Lasse persoonlijk thuis op (een privétaxi is er niks tegen) en ben de uitvinder van de gps nog elke dag ongelooflijk dankbaar.
De zon schijnt als we De Panne binnenrijden. Bij de bagagecontrole haalt metekindje stoer zijn eigen rugzak en toont die vol trots aan de controleurs. Best wel grappig eigenlijk. Aan de ingang krijgt hij een aparte stempel, wat aantoont op welke attracties hij toegelaten is.
We gaan eerst op zoek naar ons nichtje. Als ik al van ver iemand hoor kraaien op de kikkers, weet ik dat we juist zitten.
En ja hoor. Broer staat glunderend aan de kant. Check. We besluiten om samen rond te wandelen in het park. Het wordt een dag van grenzen verleggen, voor iedereen.
Om 16.30u is iedereen rats versleten en besluiten we allen naar huis te gaan. Ik wip nog even vlug de shop binnen (macht der gewoonte, ook al mag ik in theorie niks kopen). Maar als ik een Samsonknuffel zie liggen, kan ik toch niet aan de verleiding weerstaan. Samson roept zoveel nostalgische herinneringen bij me op, dat ik deze graag met mijn metekindje wil delen. Vandaar de knuffel. Als ik terug buiten kom is hij zodanig buiten westen (het vrij spelen in Mayaland heeft toch meer van hem gevergd dan gedacht), dat hij de knuffel een goeie aanleiding vindt om zachtjes zijn oogjes te sluiten en te dromen over deze topdag.
Zaterdag 16 juli 2016
Om 10u bel ik aan bij mijn ouders. Mijn moeder heeft me geholpen met mijn kleed en het zou de laatste pasbeurt zijn. Het is super spannend als ik het kleed over m'n hoofd trek. Past het of past het niet?
En ja hoor, het past! Hoera! Stiekem toch een klein beetje trots. Danku mamalief voor de hulp. #floralicious #homemade.
Zondag 17 juli 2016
Je raad nooit waar ik mij momenteel bevind. Ik ben dus opnieuw in Plopsaland. Echt zot hé! Moest je mij dit enkele jaren geleden voorspeld hebben, ik zou die persoon zot verklaard hebben. Drie keer in een grote week, zelfs voor mij is het een klein beetje van het goede teveel.
Maar goed, voor een liveoptreden van Ghostrockers moet men al eens iets over hebben hé!
Ik ben natuurlijk fotograaf van dienst (het doet echt deugd om mijn digitale camera nog eens boven te kunnen halen - vakkundig ontdekt tijdens mijn declutterronde) en waan me dan ook een professional.
Decadentie ten top 's middags als we besluiten om in het Prinsessiakasteel te gaan dineren. Het uiterlijk van prinses Violet met het karakter van prinses Linde, dat lijkt me wel wat... (wonen in een kasteel natuurlijk ook)
Om 15u reserveren we ons plaatsje voor het concert van Ghostrockers. De zaal zit al voor drie vierden vol. Zo populair dat die gasten zijn. Het geluk is aan onze kant wanneer er redelijk vooraan nog drie plaatsen vrij blijken te zijn. We nestelen ons gezellig in de zetels (het Plopsa Theater heeft echt zalige zetels en een prachtige zaalinkleding) en kijken dan ook reikhalzend uit naar de komst van Mila, Jonas, Charlie, Jimmy en Alex.
Mijn verwachtingen worden echt ingelost en we gaan dan ook total loss op onze luchtgitaar (het bespelen ervan bleek nog nooit eerder zo gemakkelijk). Tussendoor probeer ik zoveel mogelijk plaatjes te schieten in de hoop er een paar mooie te kunnen verzilveren.
Na de show reppen we ons naar de parade. Ze komen langs in stoet en nu ben ik precies een echte paparazzo. Het is eigenlijk best grappig. Maar voor een blik van Jonas en wat handtekeningen heb ik veel over #smelt #rechtindelens
Geen opmerkingen:
Een reactie posten