Na 9 weken kom ik tot het besef dat het allang goed was zoals het eigenlijk was. Ik bedoel dat ik nog mijn hele leven zal kunnen blijven kopen, weekend na weekend, maar eigenlijk heb ik niks meer nodig. Een zeer fijne gedachte. Een gedachte die ik deel met de steeds groter wordende groep mensen die zichzelf ‘minimalisten’ noemt. Zij halen hun gemoedsrust niet uit hard werken om geld te verdienen om zoveel mogelijk dingen mee te kopen, maar uit het downsizen van hun bezittingen tot enkel de essentie overblijft. Op hun blogs schrijven ze over hoe ze rondkomen met slechts 57 bezittingen (farbeyondthestars.com), rondreizen zonder bagage of hun hele inboedel te koop zetten zoals de New Yorkse Kelly Sutton. Zij beseffen dat de rush die je krijgt van een nieuwe aankoop of een bomvol huis amper een paar seconden duurt, en daarna heel snel plaats maakt voor schuldgevoelens, overweldiging en zin om weer iets nieuws te kopen. En dat je zelf de keuze hebt om daaraan mee te doen of te passen. Sinds de recente recessie beseffen nogal wat mensen dat de grootste vrijheid bestaat uit dat laatste, zo blijkt uit het succes van de vele minimalistische weblogs. Want wie minder moet kopen, kan ook minder werken en houdt meer tijd over voor andere zaken. Het maakt het leven heerlijk simpel.
de spullen van week #10
Maandag 4 juli 2016
Veel tijd om te bekomen van mijn werkloosheid krijg ik niet. Ik moet alweer naar het interimkantoor die me mijn laatste baan bezorgde om mijn dossier opnieuw te openen. We overlopen ook even de resultaten van mijn online testen. De invloed daarvan op mijn reactievermogen moet waarschijnlijk hilarisch geweest zijn als ze mij doodleuk vertelt dat ik een 4 op 5 scoor voor Duitse grammatica. Blijkt ook volgens die testen dat mijn Engels en mijn Frans op gelijke hoogte staan (say what?) en dat mijn PowerPoint mijn minst gekende Office-programma is... Ik ben het niet helemaal eens met de uitslag van die testen, wat de relevantie ervan nog maar eens in vraag stelt, maar hou natuurlijk wijselijk mijn mond.
En stiekem ben ik toch wel een beetje trots dat mijn Duitse grootmoeder de tand des tijds heeft doorstaan.
Dinsdag 5 juli 2016
Zeven uur. Zucht, kreun, steun. Het alarm loopt af, tot mijn grote ergernis. Het voelt onmenselijk vroeg op een 'vrije dag'. Ik heb namelijk besloten om de dagen dat ik 'thuis' ben toch om 7u op te staan. Ofja, dat is de intentie. De achterliggende gedachte is dat ik dp die manier alles uit mijn dag kan halen wat erin zit en als ik plots terug werk vind zal de aanpassing minder groot zijn.
Ik bekijk mijn dagplanning (ja, soms plan ik mijn dag) en zie op mijn to-dolijstje een bezoek aan de VDAB, het ACV, het CVO, Bio-Vita, de drankencentrale en als ik nog wat tijd over heb zou het handig zijn als ik het tankstation nog kon bereiken vooraleer Charlie volledig tegenpruttelt...
En zo weten we onmiddellijk weer wat gedaan.
Woensdag 6 juli 2016
Eindelijk kan de huisbaas wat tijd vrij maken om eens naar al mijn mankementen in mijn appartement te komen kijken. Hoera! Na een uurtje is mijn koepel eindelijk overkapt (het mocht wel eens na een jaar) en zijn er concrete plannen om de kast van mijn gootsteen te vermaken en een hor te plaatsen in mijn slaapkamerraam.
Na dit alles zou ik bijna vergeten dat ik ook nog op sollicitatiegesprek moet. Het blijkt niet te zijn wat ik ervan verwacht. Oké, ik heb ooit een logistieke functie bekleed en ik bezit talenkennis (dat staat toch op mijn cv), maar zal ik daarom dienen als commerciële binnendienstmedewerker?
Bij de zin 'En we hebben veel Duitse klanten...' haak ik af. Mijn Duits zit - ondanks die testen van het interimkantoor - zo ver dat ik dat nooit meer kan ophalen om deftig te kunnen presteren in de job die zij mij aanbieden. En ook al was mijn recente test meer dan goed (waar ik me nog steeds over verwonder trouwens), mijn hersenen zeggen al njet.
Ik doe nog een ultieme poging om aandachtig te luisteren en ik knik af en toe ter bevestiging dat ik de uitleg van haar functieprofielomschrijving wel begrepen heb...
Het heeft mij uiteindelijk een ritje naar Bellegem gekost, maar zo ben ik daar ook nog eens geweest :-p.
Ik krijg in de namiddag een bericht van Imke of ik geen zin heb om bij haar nog enkele afleveringen van Ghostrockers te kijken. We gaan binnenkort naar een optreden van hen in Plopsaland en moeten dus wat op de hoogte zijn hé!
Helaas ziet haar broer dat anders en blijkt hij net iets minder fan te zijn. Om de kerk in het midden te houden besluiten we dus om een film te kijken. Dance fever: staying alive blijkt een dansfilm uit 1983 te zijn. Ik ben allang tevreden toen ik las dat John Travolta mijn avond zou goedmaken.
Donderdag 7 juli 2016
Op naar sollicitatie 2. Vandaag word ik in Gullegem verwacht. Het suckt echt enorm dat de autostrade richting Kortrijk open ligt door werkzaamheden. Maar zoals het een goede planner betaamt hou ik daar natuurlijk rekening mee zodat ik heelhuids (en op tijd) op mijn bestemming arriveer. Het blijkt een heel beveiligde firma te zijn waar je je via een intercom moet aanmelden. Ik weet niet of ik mij daardoor veiliger voel, maar goed.
Het gesprek zelf verloopt heel gemoedelijk, maar ik heb geen idee wat ik ervan moet verwachten. Ze beloven me via het interimkantoor op de hoogte houden en liefst nog voor het einde van de week. Dat is toch al goed nieuws hé!
In de namiddag word ik bij de bank verwacht voor een jaarlijkse update van mijn gegevens. Meer dan 'je bent goed bezig met sparen' krijg ik niet te horen. (zou het stoppen met shoppen dan toch zijn vruchten afwerpen?). Het gesprek is dan ook heel snel afgelopen...
Vrijdag 8 juli 2016
Ondertussen gaan we verder met de telronde. Na de grote opruimactie van de keuken is mijn bureau/bib aan de beurt. Wat ik daar allemaal vind van papier enzo... Ik zou echt een heel leger kunnen voorzien, niet te doen!
Natuurlijk vul ik heel wat zakken - klaar om te verkopen op de rommelmarkt - maar staan ze nu parmantig in mijn living geparkeerd. Ik heb geen plaats om ze te stockeren, dus passeer ik even langs mijn ouders. Daar is er altijd plaats. En omdat ik nog zo lief ben vraag ik eerst aan mijn moeder of zij geen spullen kan gebruiken. Uiteindelijk blijkt ze meer dan drie vierden van mijn zakken aangeslagen te hebben. Daar gaat mijn winst op de rommelmarkt volgend jaar...
Maar ik gun het haar hoor. Ik heb veel liever dat ik er iemand plezier mee kan doen die ik ken (dat maakt het afscheid makkelijker).
Ik kan Imke en Ilva 's avonds nog overtuigen om mee te gaan zwemmen. Het blijkt Imke's eerste zwembeurt te zijn na haar knieoperatie. Ze wil dus niks forceren en het rustig aandoen en dat snap ik wel. Dat ik bij deze dan ook geen 50 lengtes zal zwemmen en mijn opgelegde quota dus niet zal halen deert me eigenlijk niet zo. Alle beetjes helpen, toch?
Behalve die pizza's die we daarna nog naar binnen gewerkt hebben, maar goed, da's maar een detail...
Zaterdag 9 juli 2016
Ik ben bij Imke en Ilva blijven slapen en dat voel ik. Ik heb bijna geen oog dichtgedaan en voel me precies een zombie als ik opsta. Er gaat toch niks boven je eigen bed... Ilva en ik gaan vandaag naar Plopsaland voor de FC de Kampioenen fandagen. Deze avond komt Imke nog na haar werk en gaan we een stevig feestje bouwen tijdens de nacht van de abonnees. Ik zie het volledig zitten.
Normaal plan ik mijn dag volledig, maar met de familie Denturck lukt dat dus totaal niet. Ik weet dat ik wat meer van dag tot dag moet proberen te leven, maar ik blijf de kriebels krijgen van het constante veranderen van plannen.
Zo vandaag dus ook weer. Ik had heel graag in de voormiddag geweest, maar ze hebben mij dat afgeraden (aangezien we nog een hele avond zullen moeten bruisen) en uiteindelijk ben ik in dat verhaal meegestapt.
Dus gaan we maar in de namiddag. Erno (Imke's broer) zou ons voeren zodat we 's nachts niet met twee auto's zouden moeten terugkeren, maar door allerlei omstandigheden is het toch mijn Charlie die de klus mag klaren. Imke's vader voert ons en rijdt dan met Charlie terug.
Het is prachtig weer als we het om 13.30u het park betreden. Helaas zien we net voor onze neus de wachtrij voor de meet & greet met de acteur van FC De Kampioenen sluiten...
Er was blijkbaar te veel volk waardoor ze genoodzaakt zijn de wachtrij vroeger te sluiten. Kut!
Oké, niemand kan dat voorzien, maar als we nu in de voormiddag gegaan waren...
Soit, Ilva en ik maken er het beste van. We krijgen nog de kans om Carmen, Pascale en Fernand op de praalwagens te bewonderen tijdens de plopsaparade. We doen ons tegoed aan een softijs (het is er echt het weer voor) en aan een strongbow cider (dat is nu de nieuwe alcoholische hype in het park). We doen alles op't gemak en om 18u moeten we helaas het park verlaten zodat ze de voorbereidingen kunnen treffen voor het spetterende feestje dat om 19.30u zal beginnen.
Waar is da feestje? Hier is da feestje! Na een uurtje en half mogen we eindelijk opnieuw terug het prk betreden. We laten ons onderdompelen in de sfeer van de Western, het carnaval en het circus.
We dansen mee als Sven Ornelis z'n dj-set bovenhaalt en we brullen allemaal luidkeels mee (uiteraard) als Samson & Gert de eerste tonen inzetten van de Samsonrock.
Een prachtig vuurwerkspektakel is de ideale afsluiter van dit topfeestje.
Zondag 10 juli 2016
Ik ben uitgenodigd op "fiesta Espagnola". De dansschool waar Robertino - een vriend van mij - werkt organiseert een Spaanse avond. Het is eigenlijk vooral voor leden van de dansschool, maar ik ben samen met enkele andere gemeenschappelijke vrienden ook uitgenodigd. Hij wou ons de kans geven om dit ook eens mee te maken. Robertino is een travestiet. Hij verkleed zich graag als vrouw en schittert daarmee ook in shows en zo. Hij is echt goed. Het duurt gemiddeld een uur tot een uur en half tegen dat hij volledig getransformeerd is tot Lady Cruella.
Het is echt de moeite waard om hem eens bezig te zien.
We krijgen paella voorgeschoteld en worden dus ook getrakteerd op een optreden van lady Cruella.
Ondertussen kunnen we de beentjes losgooien en ons eens volledig laten gaan op de dansvloer. 't Smidje is het nummer van de avond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten