Altijd precies op de momenten dat je denkt dat alles goed gaat. Dat alles precies op het plekje ligt waar het hoort. Diep weggeborgen of snel bereikbaar.
Makkelijk. Simpel. Wanneer je lichaam niet meer uit honderden losse delen bestaat, maar eindelijk één compleet geheel heeft gevormd.
Dan kom jij. Dat weet je. Dat weet ik. Dat doe je heel bewust. Ik weet dat en jij ook. En ik weet wat je gaat doen, ik weet wat je van plan bent. Ik doorzie je en zelfs dat weet je.
Je loopt me langzaam en rustig voorbij. Je bent tenger. Je stappen zijn beheerst en langzaam. Ik hou van je. Op deze manier, zoals je loopt. Nu. Hier. Bij mij vandaan.
En zoals elke keer, sta ik langzaam op en loop je achterna. Ik trap er gewoon in, maar dat doe ik heel bewust. Ik weet wat je wilt bereiken. Ik weet dat dit voor jou helemaal niks betekent en dat ik er teveel waarde aan hecht. En toch loop ik gewoon mee, zoals ik altijd doe. Ik begrijp je.
Jij begrijpt mij. Ik weet wie je bent, maar toch ook niet.
Wij lijken op elkaar. Hoewel we andere manieren, gewoonten en prioriteiten hebben. Verschillend, maar toch zo hetzelfde. Als ik bij je ben voelt het vertrouwd, wat ik nog bij niemand anders heb gevonden. Ja, wij lijken op elkaar. Onbewust.
Jij houdt het liever voor je, je spreekt dingen niet uit. Dat is het verschil. Onze denkwijze is hetzelfde, maar we doen er andere dingen mee. Ik gebruik het, ik vertel het iedereen, terwijl jij, kalm en rustig zoals je bent, het liever stil houdt en het alleen laat zien op de momenten dat het écht belangrijk is. Ik ben trots op je. Ik ben trots dat hij dat kan en ik niet. Niet jaloers, maar trots. Omdat ik dat niet wil kunnen.
Verschil moet er zijn. Verschil is er. Op dit moment. Tussen jou en mij. Zo hetzelfde en toch zo apart. Je keert je rug dan wel af, je doet alsof het je niet interesseert, maar diep, diep vanbinnen weet jij, wat ik eet, en denk jij, wat ik denk.
Het is zoiets onmogelijks. Jij en ik. Ik en jij. Een onmogelijke liefde...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten