Oké, ik heb nooit gedacht dat ik de job van mijn leven vasthad toen ik vorig jaar op 1 april begon te werken als notarisbediende, maar dat het na 10 maanden over and out zou zijn, had ik toen ook niet bepaald kunnen vermoeden.
Ik wist wel dat het een tijdelijke opdracht was, maar als je al meer dan 6 maand op dezelfde plaats zit (een record voor Floor), begin je stiekem toch wel te dromen en te hopen op meer (een vast contract misschien?)
Het leven loop nu eenmaal niet zoals je het soms zou willen en alle (al dan niet positieve) plotwendingen moet je er maar bij nemen. Maar hier zit ik nu: 25, single, alleenwonend EN net baanloos geworden... Niet bepaald de ideale start van een nieuw jaar. Er zijn er die voor minder depressief worden. Maar hé, we geven niet op en gaan uit van de gedachte dat het alleen maar beter kan worden, niet?
Maar hoe begin je de zoektocht naar een nieuwe job? Heel vaak krijg ik te horen dat ik er eventjes tussenuit moet, vakantie nemen. Dat lijkt me een leuk idee, maar niet echt mogelijk. Die uitspraken komen vaak van mensen die nog nooit baanloos geworden zijn, vermoed ik. Ik bedoel: hoe kun je vakantie nemen als je constant geconfronteerd wordt met telefoontjes van interimkantoren die het beste met je voor hebben en die er alles aan zullen doen om jou terug aan werk te helpen. (In deze zin druipt het sarcasme er vanaf)
Je hebt zelfs niet eens rustig de tijd om je baanloosheid te verwerken. Dat klinkt misschien raar, maar het is wel zo. Ik heb 10 maanden met fijne collega's samengewerkt en in een aangename werksfeer. Ik besefte vrijdag niet toen ik de deur achter mij dichttrok, dat dit ook de allerlaatste keer zou zijn. Het weekend is voorbij en toen mijn wekker deze morgen afliep (die stond nog steeds ingesteld) kwam ik pas ten volle tot het besef dat ik geen werk meer had. Honderden vragen spoken dan door je hoofd. Op dat moment staat je leven even stil.
Zeeën van tijd, niets omhanden en geen inkomen...Wie zal mijn huur betalen? Ik wilde deze dag gebruiken om te reflecteren, na te denken over wat ik nu echt wil in het leven en in een job. Maar helaas, zo zit het leven niet in elkaar. Zeeën van tijd, was het maar waar... Tijd is relatief en het is ook wat je er mee doet (of mag/kan doen). Zo liet ik deze morgen via de site van de VDAB aan de wereld weten dat ik terug beschikbaar ben (omdat ik er als modelburger vanuit ga dat dit zo hoort). Helaas was er van rust en tijd geen sprake meer... Minstens 8 telefoontjes heb ik vandaag al ontvangen van interimkantoren. Ze willen allemaal mijn zo begeerde cv ontvangen en ik word overal uitgenodigd op een gesprek. En helaas niet allemaal bij de deur...
Je plant je week zodanig vol en loopt gestrest rond omdat je zo snel mogelijk een nieuwe job wil. Je zou alles aannemen als er maar geld binnenkomt waarmee je je huur kan betalen. Maar is dit de goeie manier? Heb ik niet meer aan nadenk-tijd om dan gericht te kunnen solliciteren, zonder al dat gedoe van 'goedbedoelde' interimkantoren? Alles op mijn eigen tempo, bewust, goed doordacht en zonder goeie raad van iedereen? Wat zou dat zalig zijn...
Soms wou ik dat ze mij die tijd ook gunden, al was het maar een weekje. Misschien moet ik echt overwegen om er eens tussenuit te gaan. Ver weg van alle drukte, stress en zonder smartphone... Lijkt mij een zalig idee :-) De zorgen zullen er na een week nog steeds zijn, die lopen niet weg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten